Hayata Dair, Şarkılarla Yaşa

Tek Başınasın

tek başınasın

Sahi, bu hayatta tek başına olduğunu, tüm dertleri, sıkıntıları tek başına sırtladığını ilk ne zaman fark ettin? Yakınım, yediğim içtiğim ayrı gitmez dediklerine sırtındaki bıçakları anlatıp birer birer rakı sofrandan ayrıldıklarında mı, sabah uyandığında evinin duvarlarının sessiz çığlığı beynini deştiğinde mi yoksa dertlerin dinlenildiğinde onlar için sıradanlaşmış gibi samimiyetsiz kafa sallayışlarında mı?

Sigarandan derin bir nefes, birandan bir yudum alıp uzaklara daldığında hissediyorsun iliklerine kadar. Sıcacık yatağında yanıp kavrulan bedenin buz tutmuş gibi titrediğinde belki. Un ufak olmuş kalbinin parçaları göğsüne battığında diyorsun abi ben harbiden yalnızmışım diye. Ne sanıyordun ki? Çukurun dibine düştüğünde hep söyledikleri gibi birlikte mi tırmanıp çıkacaktınız? Denerler elbet gerçek dostların; tutar ellerinden çekmeye çalışırlar. Ama herkesin çukuru kendine derin. Çıkamazsın öyle çıkarın beni demekle. Dipteyim diye ezilip büzülme, kendin çabala. Kalk ayağa, dimdik dur, yeni bir yol çiz, hayatını kur, karakterini şekillendir. -Asla- dediklerini yapma, yaptırma. Sınırın, kırmızı çizgilerin olsun ilişkilerinde. Olmuyorsa, önemsenmiyorsa, senin yüklerinin üstüne biniyorsa, Bırak! Yakınma tek tabanca olmaktan. Yalnızlığın asilliğini gri renkli hayatta simsiyah ruhunla ayırt edeceksin.

Hiç unutma, çevrendekilerin sayısı üç, beş, yirmi, elli, yüz kaç olursa olsun bu hayatta hep tek başınaydın. Seni sen yapan inandıkların uğruna hiçbir engeli görmeyen gözlerin. Korkma yere sert düşüşlerinden. Hamlığını çektiğin acıların olgunlaştıracak. İnanmayı, çabalamayı, umut etmeyi bırakma; elbet düzelecek her şey, tüm karanlıklarına çökecek aydınlar.. Ve o zaman hatırlayacaksın hissettiğin yalnızlıklarını ufak bir tebessümle.

Tagged ,

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir